(Ελληνικό κείμενο ακολουθεί.)
I paint the body as color and movement. My practice is rooted in the physical encounter between my body, the material, and the images I work with. These images come from art history, contemporary media, and intersect with my studies of the landscape, the figure, and movement.
Unruly, sensuous, fleshy forms emerge through the material. They swirl, merge and break apart, crossing the boundaries between figuration and abstraction. What drives me is a need to immerse myself in materiality and color, dismantling, transforming, and discovering images through the act of painting.
My process is full of contradictions. It is physical and fast, yet works can take months, or even years to finish. Previous images are buried beneath layers of material. Time enters my work as memory, duration, and sequence. In my monotype prints, I work with the ghost image, the residual impression left on the plate, to record the gradual transformation of imagery. My sculptures bring my painterly language to the third dimension.
The body is both the maker and the object of my work. Doubt is a working condition. Reconciling opposites is the aim.
Ζωγραφίζω το σώμα ως χρώμα και κίνηση. Βασίζω την πρακτική μου στην συνάντηση μεταξύ του σώματός μου, του υλικού και των εικόνων με τις οποίες δουλεύω. Αυτές προέρχονται από την ιστορία της τέχνης, τα σύγχρονα μέσα, και διασταυρώνονται με τις μελέτες μου πάνω στο τοπίο, την ανθρώπινη φιγούρα, και την κίνηση.
Ατακτες, ερωτικες, σαρκικές μορφές ξεπηδούν μέσα από το υλικό. Στριφογυρίζουν, ενώνονται, και διαλύονται, καταργώντας τα όρια μεταξύ της αναπαράστασης και της αφαίρεσης. Με καθοδηγεί μια ανάγκη να ενσωματωθώ με το υλικό και το χρώμα, να σπάσω, να ανασυνθέσω, και να ανακαλύψω τις εικόνες που προκύπτουν μέσα από τη ζωγραφική δράση.
Η διαδικασία μου χαρακτηρίζεται από αντιθέσεις. Είναι σωματική και γρήγορη, αλλά πολλά έργα κάνουν μήνες, ή και χρόνια να ολοκληρωθούν. Προηγούμενες εικόνες θάβονται κάτω από στρώσεις χρώματος. Ο χρόνος μπαίνει μέσα στη δουλειά μου ως μνήμη, διάρκεια, και συνέχεια. Στις μονοτυπίες μου, δουλεύω με το ‘φάντασμα’ της εικόνας, το ίχνος που μένει στην πλάκα μετά από το τύπωμα, αποτυπώνοντας σταδιακές μεταμορφώσεις της εικόνας. Τα γλυπτά μου μεταφέρουν την ζωγραφική μου γλώσσα στις τρεις διαστάσεις.
Το σώμα είναι τόσο ο δημιουργός όσο και το αντικείμενο της δουλειάς μου. Η αμφιβολία είναι συνθήκη εργασίας. Το να συμφιλιώσω τα αντίθετα είναι ο στόχος.
Studio view, 2024.
In the exhibition ‘MOMS’. The Velvet Gardens Festival. 2025